19ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  19ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΟΒΔΙΟΥ ή ΑΒΔΙΟΥ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΖΗΣ, ο Θαυματουργός
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ 150 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
• ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΑΝΝΑ & ΘΥΓΑΤΕΡΑ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ 12 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΠΙΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ από τη Μαγιδώ της Παμφιλίας
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΙΜΟΣ, ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ, ΕΥΦΗΜΙΑ και τα παιδιά τους και ΠΑΓΧΑΡΙΟΣ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ ηγούμενος του Σπηλαίου (Ρώσος) (+ 1065)
• Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝΟ ΟΣΙΟΣ ΙΛΑΡΙΩΝ ο Ίβηρ, ο εν Θεσσαλονίκη

Αναλυτικά

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΟΒΔΙΟΥ η ΑΒΔΙΟΥ
Το όνομα του σημαίνει "δούλος Κυρίου". Έζησε στο δεύτερο μισό του 6ου αιώνα π. Χ., (κατ' άλλη εκδοχή το 800 π. Χ.), και είναι ένας από τους δώδεκα μικρούς λεγόμενους προφήτες. Καταγόταν από τη Συχέμ (εκ του αγρού Βηθοχαράμ ή Βαθαχαράμ) και με τη σύντομη προφητεία του αυστηρά παρατηρεί με ισχυρές ποιητικές εκφράσεις την υπερηφάνεια και την πτώση του Ισραήλ. Να τι λέει χαρακτηριστικά για την υπερηφάνεια:  - Περηφάνια της καρδίας σου επήρε σε κατασκηνούντα εν ταις όπαίς των πετρών, υψών κατοικίαν αυτού, λέγων εν καρδία αυτού- τίς κατάξει με επί την γήν; εάν μετεωρισθής ως αετός και εάν ανά μέσον των άστρων θής νοσσιάν σου, εκείθεν κατάξω σε, λέγει Κύριος"1. Δηλαδή: Η υπερηφάνεια της καρδιάς σου σε έκανε να φρονείς πολύ υψηλά για τον εαυτό σου, ότι τάχα κατοικείς σε φαράγγια και σπηλιές των ορέων και γενικά απόρθητες περιοχές. Έχεις κτίσει την κατοικία σου σε πολύ ύψος, πιστεύεις ότι είσαι ισχυρός και ανίκητος και λες από μέσα σου: Ποιος θα μπορέσει να με κατεβάσει στη γη; Και αν ακόμα πετάξεις σε μεγάλα ύψη σαν τον αετό, και αν στήσεις τη φωλιά σου ψηλά ανάμεσα στ' αστέρια, από 'κει θα σε καταρρίψω και θα σε κατεβάσω, λέγει ο Κύριος. "Ας προσέξουμε, λοιπόν, τα λόγια του προφήτη και ας καλλιεργούμε το θεμέλιο των αρετών, που είναι η ταπείνωση. Να αναφέρουμε επίσης, ότι ο Οβδιού ήταν μαθητής του προφήτου Ηλίου, επί της βασιλείας Οχοζία, ο όποιος έστειλε τον Όβδιού στον Ηλία για να τον πείσει να κατέβει από το βουνό προς τον βασιλιά. Μετά την μετάβαση του Ηλία στον Οχοζία, ο Οβδιού, παραιτήθηκε από τη θέση του πεντηκοντάρχου, ακολούθησε τον προφήτη Ηλία και τον υπηρετούσε. Όταν πέθανε, ετάφη στον τάφο των πατέρων του.
1.Οβδιού,α'3,4.

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Ώσπερ θεράπων φερωνύμως του Λόγου, του υπέρ έννοιαν φωτός ήξιώθης, και προφητείας έλλαμψιν έδέξω σοφέ' δόξαν γαρ την άϋλον, καθαρώς εποπτεύων, όργανον θεόπνευστον, Όβδιού ανεδείχθης, προμελωδούν εν κόσμω μυστικώς, των έσομένων, Προφήτα τήν έκβασιν.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ
Ο Μέγας Βασίλειος και ο Ιερός Χρυσόστομος, θεώρησαν χρέος τους να ασχοληθούν στο δίκαιο εγκώμιο του Ιερού αυτού αθλητή της πίστης. Παρά τα βαθιά γεράματά του, όταν τον έφεραν μπροστά στον έπαρχο Αντιοχείας, τον αντιμετώπισε με θαυμαστή ευψυχία. Έτσι τον μαστίγωσαν με νεύρα βοδιού και του ξερίζωσαν τα νύχια. Επειδή όμως δεν υποχωρούσε άναψαν κάρβουνα και ετοιμάστηκαν να βάλουν τα χέρια του επάνω σ' αυτά. Αλλά' εκείνος τους πρόλαβε. Βάδισε μόνος του και έβαλε το δεξί του χέρι στη φωτιά. Και ενώ καίγονταν οι σάρκες και τα κόκαλά του, ο γέροντας Βαρλαάμ, υμνούσε και ευλογούσε τον Κύριο. Μετά από λίγο παρέδιδε και την τελευταία του πνοή, αλλά κράτησε και αμετακίνητη την πίστη του (304 μ. Χ.).

Απολυτίκιο. Ηχος δ'. ο υψωθείς εν τω Σταυρώ.Νεανικήν ένδεδυμένος άνδρείαν, μαρτυρικήν εν πολιά καρτερίαν, συ ένεδείξω ένδοξε δοξάσας τον Χριστόν τούτω δε προσήγαγες, δεξιά κεκαυμένη, ως θυσίαν άμωμον, την άγίαν ψυχήν σου. Μεγαλομάρτυς πρέσβευε αεί, πασι δοθήναι, Βαρλαάμ συγχώρησιν.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΖΗΣ ο Θαυματουργός
Έζησε στα χρόνια του βασιλιά Διοκλητιανού (289 μ. Χ.) και καταγόταν από τη χώρα των Ισαύρων. Ήταν στρατιωτικός στο επάγγελμα, αλλά άφησε τη στρατιωτική ζωή και ζούσε στην έρημο, όπου έκανε πολλά θαύματα. Τον κατάγγειλαν όμως κάποιοι κυνηγοί, που τον είχαν δει, και στάλθηκε στρατιωτικό απόσπασμα για να τον συλλάβει. Όταν τον συνέλαβαν βαθιά μέσα στην έρημο, οι στρατιώτες δίψασαν και δεν έβρισκαν πουθενά νερό. Τότε ο Αζής, δια της προσευχής, έκανε να πεταχθεί μπροστά τους νερό και έτσι ξεδίψασαν. Το θαύμα αυτό, έκανε πολλούς από τους στρατιώτες να πιστέψουν στον Χριστό. Όταν τελικά ο Αζής οδηγήθηκε στον έπαρχο Ακυλίνο, ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό. Τότε τον έδεσαν σ' ένα τροχό και από κάτω άναψαν φωτιά. Αλλά' ενώ η φλόγα υψώθηκε, με μιας αμέσως έσβησε. Το γεγονός αυτό, προσείλκυσε στον χριστιανισμό τη σύζυγο και τη θυγατέρα του έπαρχου. Ο Ακυλίνος για να ξεφορτωθεί οριστικά τον Αζή, διέταξε και τον αποκεφάλισαν.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 150 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
Αυτοί πίστεψαν δια του Αγίου Αζή στον Χριστό και μαρτύρησαν δια ξίφους.

---

ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΜΑΝΝΑ & ΘΥΓΑΤΕΡΑ
Ήταν σύζυγος και κόρη του έπαρχου Ακυλίνου, που πίστεψαν στον Χριστό δια του Αγίου Αζή και μαρτύρησαν δια ξίφους.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 12 ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ
Μαρτύρησαν δια ξίφους, ίσως την εποχή των πιο πάνω 150 Αγίων μαρτύρων στρατιωτών.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΓΑΠΙΟΣ
Καταγόταν από την Καισαρεία της Παλαιστίνης και διέπρεψε για τη σεμνότητα της ζωής του. Συνελήφθη από τον βασιλιά Μαξιμίνο (311-313), επί δούκα Ουρβανού, για το λόγο ότι ήταν χριστιανός. Τότε τον διαπόμπευσαν μέσα στο στάδιο και στη συνέχεια τον άφησαν για τροφή στα άγρια θηρία. Αυτά τον κατασπάραξαν, αλλά τον άφησαν μισοπεθαμένο. Σ' αυτή την κατάσταση τον έριξαν στη φυλακή και την επόμενη μέρα τον έπνιξαν στη θάλασσα.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΗΛΙΟΔΩΡΟΣ από τη Μαγιδώ της Παμφιλίας
Μαρτύρησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Αυρηλιανού (272) στη Μαγιδώ της Παμφυλίας και όταν ηγεμόνευε στην πόλη αυτή ο Αέτιος. Ο Ηλιόδωρος λοιπόν, συνελήφθη και επειδή δεν πείστηκε να θυσιάσει στα είδωλα, στην αρχή ξέσχισαν τις πλευρές του με σιδερένια νύχια και έπειτα έκαψαν τις πληγές του με αναμμένες από ρητίνη λαμπάδες. Παραλίγο ο Άγιος να λιποψυχήσει. Αλλά δια της προσευχής προς τον Κύριο, η ψύχη του στερεώθηκε. Ακολούθησε σειρά σκληρών και φρικτών βασανιστηρίων, αλλά' η σταθερότητα της πίστης του Ηλιόδωρου δεν κάμφθηκε. Τελικά οδηγήθηκε έξω από την πόλη και εκεί υπέστη τον δι' αποκεφαλισμού θάνατο.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΘΙΜΟΣ, ΘΑΛΛΕΛΑΙΟΣ, ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ, ΕΥΦΗΜΙΑ και τα παιδιά τους και ΠΑΓΧΑΡΙΟΣ
Δεν βρίσκουμε κανένα στοιχείο για τη ζωή τους και το μαρτύριο τους.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΡΛΑΑΜ ηγούμενος του Σπηλαίου (Ρώσος) (+ 1065)

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΙΜΩΝ
Ή του οσίου Σίμωνος μνήμη δεν άπαντα ούτε εις τα έντυπα Μηναία ούτε εις τον Συναξαριστή Νικόδημου· άπαντά εις τον Παρισινόν Κωδ. 1621 (αιών. ιγ'), ένθα περί αυτού άναγινώσκομεν ταύτα: Ούτος ην εκ Καλαβρίας μοναχός μονής μεγάλης και θαυμαστής· ότε ποτέ εστάλησαν εις διακονίαν μοναχοί τίνες εκ της μονής παρά την θάλασσαν συνελήφθησαν υπό πειρατών Τούρκων και ώδηγήθησαν εις την Άφρικήν, προς έξαγοράν των αιχμαλώτων αδελφών έλθών ούτος και εύρων αυτούς διηρώτα εν συγκινήσει τα κατ' αυτούς, ότε πλησιάσας Άγαρηνός έξέτεινε την χείρα αυτού να ραπίση τον όσιον, αλλ' έξηράνθη ή χειρ αυτού' το αυτό έπανελήφθη και εις τον δεύτερον έλθόντα, ότε οι άλλοι οι μετ' αυτού απήγαγαν αυτόν εις τον άρχοντα του τόπου και διηγήθησαν τα διατρέξαντα· εκ τούτων ο άρχων κατεπλάγη και παρεκάλεσε τον όσιον δι' ευχής ν' άποκαταστήση τάς έξηραμένας των στρατιωτών χείρας· και τούτου γενομένου, διέταξε να μεταφέρωσιν εν τιμή τους αιχμαλώτους μοναχούς εις τον τόπον αυτών. Κατά δε το ταξίδιον, άπολιπόντος του ύδατος δια προσευχής το της θαλάσσης ύδωρ μετέβαλεν εις γλυκύτητα όπερ έκίνησεν εις θαυμασμόν τους απίστους* έγένετο αυτουργός και άλλων θαυμάτων και έκοιμήθη εν ειρήνη (Αγιολόγιο Σ. Εύστρατιάδη, σελ. 425).

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΛΑΡΙΩΝ ο Ίβηρ, ο εν Θεσσαλονίκη
Έζησε τον 9ο αιώνα. Έπαιξε σπουδαίο ρόλο στη θρησκευτική ζωή του τόπου του (Γεωργία). Ταξίδευσε στους Αγίους Τόπους, στη Κωνσταντινούπολη και στη Βιθυνία, όπου γνωρίστηκε με άλλους πνευματικούς πατέρες. Κατόπιν ταξίδευσε στη Ρώμη δια Θεσσαλονίκης, όπου έκανε θαύματα. Επανερχόμενος, έμεινε στη Θεσσαλονίκη, όπου έκτισε και ιερό ναό το 870. Το έργο του, που ήταν κυρίως διδακτικό, υπήρξε εξαιρετικό για τους Θεσσαλονικείς. Πέθανε το 875.

18ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  18ην του μηνός Νοεμβρίου Ο ΑΓΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝ Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ ΤΟ ΑΓΙΟ ΝΗΠΙΟ Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ από την Παλαιστίνη ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΚΧΑΙΟΣ ο Διάκονος και ΑΛΦΑΙΟΣ Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της Ηπείρου Αναλυτικά Ο ΑΓΙΟΣ ΠΛΑΤΩΝΉταν από την Άγκυρα και έζησε στα τέλη του 3ου αιώνα μ. Χ. Αγαθή ψυχή ο Πλάτων, εργαζόταν αδιάκοπα για τη διάδοση της χριστιανικής πίστης. Ανακούφιζε τους φτωχούς και τους ασθενείς με γενναίες αγαθοεργίες, διότι ήταν πολύ πλούσιος. Καταγγέλθηκε στον έπαρχο Αγριππίνο και ομολόγησε ότι  πράγματι πιστεύει στον Χριστό και ότι γι' Αυτόν ζει και εργάζεται. Ο Αγριππίνος, βλέποντας ότι ο Πλάτων ήταν ωραίος και πλούσιος, θέλησε να τον παρασύρει με διάφορα δελεαστικά τεχνάσματα. Του παρουσίασε, μάλιστα, και την όμορφη ανεψιά του, και του είπε ότι, αν εγκατέλειπε τη χριστιανική πίστη, θα του την έδινε σύζυγο. Ο Πλάτων αμέσως αρνήθηκε, διότι δεν αγαπούσε τις πρόσκαιρες απολαύσεις και στο μυαλό του κυριαρχούσε ο θεόπνευστος λόγος της Αγίας Γραφής: "Εαυτούς εν αγάπη Θεού τηρήσατε, προσδεχόμενοι το έλεος του Κυρίου ημών Ιησού Χρίστου, εις ζωήν αϊώνιον"1, που σημαίνει, φυλάξτε και διατηρήστε τους εαυτούς σας στην αγάπη του Θεού, περιμένοντας με εμπιστοσύνη το έλεος του Κυρίου μας Ιησού Χρίστου, για να πετύχουμε δι' Αυτού την αιώνια ζωή. Τότε ο Αγριππίνος μαστίγωσε ανελέητα τον Πλάτωνα. Έπειτα, με πυρωμένα ραβδιά έκαψε τις σάρκες του και στο τέλος τον αποκεφάλισε (306 μ. Χ.). 1. Επιστολή Ιούδα, 21. Απολυτίκιο. Ήχος α’. Χορός Αγγελικός. Δυάς η ευκλεής, των κλεινών Αθλοφόρων, εδόξασε λαμπρώς, την Αγίαν Τριάδα, ο Πλάτων ο ένδοξος, Ρωμανός τε ο ένθεος, εναθλήσαντες, και τον εχθρόν καθελόντες, όθεν πάντοτε, υπέρ ημών δυσωπούσι, τον μόνον Φιλάνθρωπον. Κοντάκιον. Ήχος γ’. Η Παρθένος σήμερον. Η αγία μνήμη σου, την οικουμένην ευφραίνει, συγκαλούσα άπαντας, εν τω πανσέπτω ναώ σου, ένθα νυν, μετ’ ευφροσύνης συναθροισθέντες, άσμασι, σάς αριστείας Πλάτων υμνούμεν, και εν πίστει εκβοώμεν, Βαρβάρων ρύσαι την πόλιν σου Άγιε. Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ Έζησε στις αρχές του 4ου αιώνα μ. Χ. Επειδή ο έπαρχος Αντιοχείας Ασκληπιάδης φώναζε και βλασφημούσε κατά του Ιησού Χριστού, η πιστή καρδιά του Ρωμανού πήρε φωτιά από Ιερή αγανάκτηση εναντίον του. Και κάποια μέρα, καιροφυλάκτησε τη στιγμή που ο έπαρχος θα έμπαινε στο ναό των ειδώλων, και του είπε κατά πρόσωπο: "τα είδωλα δεν είναι θεοί". 'Οργισμένος ο ειδωλολάτρης άρχοντας, διέταξε και έκοψαν τη γλώσσα του Ρωμανού. Αλλά ο Θεός με θαύμα, διατήρησε τη λαλιά στο Ρωμανό και χωρίς τη γλώσσα του. Έτσι όταν τον έκλεισαν στη φυλακή κήρυττε τον Χριστό στους δεσμοφύλακες. Οι ειδωλολάτρες, επειδή δεν μπορούσαν να αντέξουν σ' αυτά τα θαύματα, έπνιξαν τον γενναίο μάρτυρα (το 304 μ. Χ.). Αλλά η αλήθεια δεν πνίγεται. Αντίθετα οι διωγμοί επιταχύνουν το θρίαμβό της. Και δεν πέρασαν πολλοί αιώνες και τα είδωλα έπεσαν σ' όλη τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατά τον αληθινό λόγο του Ρωμανού, που φωνάζει και στην εποχή των σύγχρονων ειδώλων, ότι "τα είδωλα δεν είναι θεοί".   Απολυτίκιο. Ήχος α’. Χορός Αγγελικός. Δυάς η ευκλεής, των κλεινών Αθλοφόρων, εδόξασε λαμπρώς, την Αγίαν Τριάδα, ο Πλάτων ο ένδοξος, Ρωμανός τε ο ένθεος, εναθλήσαντες, και τον εχθρόν καθελόντες, όθεν πάντοτε, υπέρ ημών δυσωπούσι, τον μόνον Φιλάνθρωπον. Κοντάκιον. Ήχος δ’. Επεφάνης σήμερον. Ως αστέρα μέγιστον, η Εκκλησία, Ρωμανέ πανεύφημε, σε κεκτημένη αληθώς, φωταγωγείται τοις άθλοις σου, την φωτοφόρον δοξάζουσα μνήμην σου ΤΟ ΑΓΙΟ ΝΗΠΙΟ Το άγιο αυτό νήπιο, ρωτήθηκε από τον έπαρχο ποιο Θεό πιστεύει και απάντησε θαυματουργικά με καθαρή φωνητική άρθρωση, τον Χριστό. Τότε αμέσως αποκεφαλίστηκε. (Αυτό συνέβη όταν ο Άγιος Ρωμανός είπε στον ηγεμόνα Ασκληπιάδη ότι και τα παιδιά ακόμα γνωρίζουν ότι τα είδωλα δεν είναι θεοί). Ο ΑΓΙΟΣ ΡΩΜΑΝΟΣ από την Παλαιστίνη Ήταν Διάκονος της Εκκλησίας στην Καισαρεία της Παλαιστίνης και μαρτύρησε στα χρόνια του Διοκλητιανού το 298 στην Αντιόχεια. Αυτός λοιπόν ενθάρρυνε τους Χριστιανούς κατά τη διάρκεια του μαρτυρίου να ομολογούν τον Χριστό. Τότε αμέσως συλλήφθηκε και καταδικάστηκε να καεί ζωντανός. Ο Διοκλητιανός όμως, διέταξε να του κόψουν τη γλώσσα. Αλλά ο Άγιος, δια θαύματος μιλούσε και ενθάρρυνε τους χριστιανούς ακόμα εντονότερα. Μπροστά σ' αυτή την κατάσταση, τον φυλάκισαν και μέσα στη φυλακή τον έπνιξαν, τυλίγοντας σφιχτά στον λαιμό του ένα σχοινί και έτσι έλαβε το στεφάνι του μαρτυρίου. (Διαπιστώνουμε εδώ, ότι το μαρτύριο του Αγίου αυτού συγχέεται με αυτό του προηγουμένου, κατά την ήμερα αυτή, Αγ. Ρωμανού και πολύ πιθανόν να πρόκειται για το ίδιο πρόσωπο). ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΚΧΑΙΟΣ ο Διάκονος και ΑΛΦΑΙΟΣ Ο Ζακχαίος, που ήταν Διάκονος της Εκκλησίας των Γαδείρων (μικρό νησί της Ισπανίας, που βρίσκεται στον Ατλαντικό και πολύ κοντά στη στεριά της Ισπανίας), σύρθηκε αλυσοδεμένος στο κριτήριο των ειδωλολατρών και ομολόγησε με θάρρος τον Χριστό. Τότε βασανίστηκε σκληρά και ρίχτηκε στη φυλακή, τοποθετημένος για τέσσερα ημερονύκτια πάνω σε ειδικό βασανιστικό ξύλο. Κατόπιν έφεραν στο κριτήριο τον Αλφαίο, που ήταν γεμάτος Πνεύματος Αγίου και του ξέσχισαν τις πλευρές. Έπειτα έκαψαν τις πληγές του και τον έριξαν στη φυλακή, όπως και τον συναγωνιστή του Ζακχαίο. Την επομένη τους αποκεφάλισαν (307 μ. Χ.) και έτσι οι άγιες ψυχές τους πέταξαν στον θρόνο του Θεού. Ο ΟΣΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Τη μνήμη του βρίσκουμε μόνο στον Παρισινό Κώδικα 1578 χωρίς κάποια άλλη προσθήκη. Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ο Νεομάρτυρας από την Παραμυθιά της Ηπείρου Καταγόταν από την Παραμυθιά της Ηπείρου. Κατά την εποχή του θέρους, βρισκόταν μαζί με την αδελφή του καθώς και με άλλους χριστιανούς στους αγρούς. Εκεί λοιπόν, ήλθε σε συμπλοκή με κάποιους Τούρκους, που επιτέθηκαν με κακό σκοπό στην αδελφή του. Τότε οι Τούρκοι, προσβληθέντες από τη συμπλοκή αυτή, συκοφάντησαν τον Αναστάσιο στον πασά, ότι δήθεν έδωσε λόγο να αλλάξει την πίστη του. Ο πασάς τον συνέλαβε και τον πίεζε να αλλαξοπιστήσει. Στις προτάσεις του πασά ο Αναστάσιος απάντησε: "Ποτέ δεν έδωσε τέτοιο λόγο. Χριστιανός γεννήθηκα, χριστιανός και θα πεθάνω με τη βοήθεια του Χριστού μου. Όσο για τα αγαθά που μου υπόσχεσαι δεν ενδιαφέρομαι καθόλου, διότι έχω πολλά αγαθά αιώνια, που βρίσκονται στους ουρανούς και δεν έχουν καμιά σύγκριση με τα παρόντα". Με τα λόγια αυτά ο Αναστάσιος, κατόρθωσε και έκανε χριστιανό τον γιο του πασά, Μούσα ονομαζόμενο (κάποιες πληροφορίες αναφέρουν ότι μετονομάστηκε Δημήτριος και μάλιστα μαρτύρησε για τον Χριστό). Ο Άγιος, αφού βασανίστηκε μέσα στη φυλακή με τον πιο φρικτό τρόπο, τελικά αποκεφαλίστηκε έξω από την Παραμυθιά κοντά σ' ένα Μοναστήρι στις 18 Νοεμβρίου 1750. Το Ιερό λείψανό του ενταφίασαν με τιμές οι μοναχοί του Μοναστηριού αυτού.

17ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  17ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Νεοκαισαρείας, ο Θαυματουργός
• Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ, ο ζωγράφος
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο Σκυτοτόμος  και ΙΩΑΝΝΗΣ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ & ΜΑΞΙΜΟΣ, Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης
• Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ, ο Βατοπαιδινός
• Ο ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΚ, ο Πέρσης
• Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Δερμοκαίτης
• Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ, ο θαυματουργός μαθητής του Αγίου Σεργίου
• Η ΑΓΙΑ HILDA (Βρεταννίδα)

Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Νεοκαισαρείας, ο Θαυματουργός
Γεννήθηκε περίπου το 210 με 215 μ. Χ. Οι γονείς του ήταν ειδωλολάτρες και είχαν μεγάλη κοινωνική θέση στη Νεοκαισάρεια του Πόντου. Μετά τη στοιχειώδη εκπαίδευσή του, ο Γρηγόριος μαζί με τον αδελφό του Αθηνόδωρο πήγαν στη Βηρυτό για να σπουδάσουν νομικά. Ο Θεός όμως είχε άλλα σχέδια για το Γρηγόριο. Όταν περνούσε από την Καισαρεία, άκουσε το δεινό ερμηνευτή των Γραφών, Ωριγένη. Ο Γρηγόριος τόσο πολύ ενθουσιάστηκε μαζί του, ώστε άφησε τα νομικά και διετέλεσε επί χρόνια μαθητής του. Κατόπιν πήγε στην Αλεξάνδρεια, και από εκεί επέστρεψε στη Νεοκαισάρεια με πλήρη θεολογική μόρφωση και άγιο ζήλο. Τότε ο Μητροπολίτης Αμασείας Φαίδημος διέκρινε τα χαρίσματά του και τον έκανε επίσκοπο Νεοκαισαρείας. Η επισκοπή αυτή είχε μόνο 17 χριστιανούς! Ο Γρηγόριος, όμως, δεν το θεώρησε υποτιμητικό. Βασιζόταν πολύ στη δύναμη της θείας χάριτος και πάντα είχε στο μυαλό του τα ενθαρρυντικά λόγια του θείου Παύλου: "Ένδυναμού εν τη χάριτι τη έν Χριστώ Ιησοϋ"1. Να ενδυναμώνεσαι με τη χάρη που μας δίνεται από τη σχέση και την ένωση μας με τον Ιησού Χριστό. Πράγματι, με τη χάρη του Θεού, ο Γρηγόριος έκανε καταπληκτικό αγώνα και εκχριστιάνισε σχεδόν όλη την πόλη. Και ενώ είχε παραλάβει 17 χριστιανούς, όταν πέθανε ειρηνικά στα τέλη του 270 μ. Χ. είχαν απομείνει στην επισκοπική του περιφέρεια μόνο 17 ειδωλολάτρες! Υπήρξε τόσο εγκρατής στη γλώσσα του, ώστε δεν βγήκε απ' αυτή κανένας κακός, περιττός ή αργός λόγος. Γι' αυτό και ο Θεός τον κόσμησε και με το χάρισμα της θαυματουργίας.
1. Β' πρός Τιμόθεον, Β' 1.

Απολυτίκιο. Ήχος πλ. δ’.
Εν προσευχαίς γρηγορών, ταις των θαυμάτων εργασίαις εγκαρτερών, επωνυμίαν εκτήσω τα κατορθώματα. Αλλά πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Πάτερ Γρηγόριε, φωτίσαι τας ψυχάς ημών, μήποτε υπνώσωμεν εν αμαρτίαις εις θάνατον.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Θαυμάτων πολλών, δεξάμενος ενέργειαν, σημείοις φρικτοίς, τους δαίμονας επτόησας, και τας νόσους ήλασας των ανθρώπων, πάνσοφε Γρηγόριε, διό καλή θαυματουργός, την κλήσιν εξ έργων κομισάμενος.
 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ, ο ζωγράφος
Αγιογράφος στο επάγγελμα, που κατόπιν δέχτηκε την ιεροσύνη, με την πανοπλία της οποίας αγωνίστηκε συνέχεια και έντιμα στο στάδιο της πίστης. Όχι μόνο ζηλωτής, αλλά και γραμματισμένος, έλεγχε τις πλάνες των οπαδών του Νεστορίου, του Ευτυχούς, του Διοσκόρου, και δύο φορές πήγε σαν απεσταλμένος στη Ρώμη για συνεννόηση χάρη του κοινού αγώνα της Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας εναντίον των Εικονομάχων. Σ' ένα από τα δρομολόγιά του όμως, λόγω αντίξοων καιρικών συνθηκών, αρρώστησε και απεβίωσε (το 867 μ. Χ.). Το τίμιο σώμα του, αργότερα κατατέθηκε στο Μοναστήρι του Ευάνδρου.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ο Σκυτοτόμος  και ΙΩΑΝΝΗΣ
Οι δύο αυτοί Όσιοι αναφέρονται σε κάποια διήγηση, κατά την οποία ο Ιωάννης είδε τον Ζαχαρία να βγαίνει από το Ναό της Άγιας Σοφίας συνοδευμένο από θείο φως. Τον ακολούθησε στο σπίτι του και έμαθε ότι, αν και ήταν παντρεμένος, ζούσε με παρθενία και σωφροσύνη, όσα κέρδιζε από την τέχνη του τα μισά τα έδινε στους φτωχούς και ότι έζησε ζωή θεοφιλή (7ος αι. μ. Χ.). Για τον Ιωάννη λέγεται ότι ήταν πλούσιος και αξιωματούχος. Περιφρόνησε όμως τα εγκόσμια και ζούσε ζωή απλή και ασκητική, συχνάζοντας κάθε μέρα στους ναούς, όπου έτυχε να συναντήσει και τον πιο πάνω σκυτοτόμο Ζαχαρία.

 Σκυτοτόμος: σανδαλοποιός, ράπτης δερμάτων, κάτι παρόμοιο και μεταξύ σημερινού τσαγκάρη και τεχνίτη κατεργασίας και μεταποίησης δερματίνων ειδών.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ
Ήταν ένας από τους λόγιους και σοφούς της ερήμου ασκητές. Κάποια σοφά αποφθέγματα του, περιλαμβάνονται στον Ευεργετινό, όπου ο Λογγίνος ρωτά τον Αββά Λούκια για διάφορα ζητήματα. Ο όσιος Λογγίνος απεβίωσε ειρηνικά.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ & ΜΑΞΙΜΟΣ, Πατριάρχες Κωνσταντινούπολης
Άξιοι κατά πάντα και οι δύο ποιμενάρχες της Εκκλησίας. Ο Γεννάδιος Α' διαδέχτηκε το έτος 458 τον Πατριάρχη Κων/πολης Ανατόλιο. Προηγούμενα ήταν πρεσβύτερος στην ίδια Εκκλησία. Ο Πατριάρχης αυτός, εργάστηκε καρποφόρα για την επιστροφή πολλών αιρετικών στην Ορθοδοξία. Μεταξύ αυτών, επέστρεψε μέσω του Γενναδίου και ο ασπαζόμενος τις πλάνες των Ναβατιανών Μαρκιανός, τον όποιο και έκανε οικονόμο της Μεγάλης Εκκλησίας. Επίσης, ο Γεννάδιος Α' έπεισε τον αυτοκράτορα Λέοντα τον Θράκα, να εξορίσει τον αιρετικό Πέτρο τον Κναφέα, όταν αυτός άρπαξε το θρόνο της Αντιόχειας από τον ορθόδοξο Πατριάρχη Μαρτύριο. Αλλά επί Γενναδίου ο αυτοκράτορας Λέων ο Μακέλλης, νομοθέτησε τον αγιασμό της Κυριακής. Ο Γεννάδιος δεν χειροτονούσε κανένα Ιερέα, αν αυτός δεν γνώριζε καλά την ερμηνεία των Ψαλμών. Επίσης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κων/πολη, όπου εκδόθηκε εγκύκλιος "κατά της χρηματολογίας προς χειροτονίαν". Μετά από αυτή την ευσυνείδητη και ιεροπρεπή πολιτεία, ο Γεννάδιος Α' πέθανε το 471. Τώρα ως προς τον Πατριάρχη Μάξιμο, δεν είναι επαρκώς καθορισμένο ποιος από τους Πατριάρχες Κων/πολης, που φέρουν το όνομα αυτό, είναι ο Άγιος. Κατά πάσα πιθανότητα όμως, πρόκειται για τον Μάξιμο Γ (1476 -1482). Αυτός καταγόταν από την Πελοπόννησο και εργάστηκε με πολλούς τρόπους για τη βελτίωση των ηθών. Ο ίδιος μάλιστα, ακούραστα κάθε Κυριακή δίδασκε στο λαό το θείο λόγο. (Η μνήμη του Αγίου αυτού, περιττά επαναλαμβάνεται σ' ορισμένους Συναξαριστές και την 20η Νοεμβρίου).

Περισσότερα στο αφιέρωμα για τους Κυπρίους Αγίους

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ, ο Βατοπαιδινός

Ο Όσιος αυτός ήταν δοχειάρης

(υπεύθυνος για την πλήρωση των δοχείων της Μονής με λάδι)

της Μονής Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.

Αυτός λοιπόν, αξιώθηκε να δει πιθάρι άδειο να αναβλύζει λάδι, δια θαύματος της Θεοτόκου.

Ο όσιος Γεννάδιος απεβίωσε ειρηνικά.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ
Απεβίωσε ειρηνικά.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΚ, ο Πέρσης
Ο Άγιος αυτός, άγνωστος στους Συναξαριστές, βρίσκεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 χωρίς υπόμνημα. Ίσως να είναι ο ίδιος με τον μάρτυρα Σάκτο που γιορτάζεται την 25η Ιουλίου.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Δερμοκαίτης
Η μνήμη του αναφέρεται στον Συναξαριστή Delehaye στη σημείωση ότι ασκήτευσε στον Όλυμπο της Βιθυνίας. Πρόκειται για τον Ιωάννη τον μοναχό που υπήρξε (919-944) γνωστός για την αγιότητα της ζωής του επί Ρωμανού του Λεκαπηνού, που ο αυτοκράτορας αυτός, μετά την πτώση του, έστειλε σφραγισμένη επιστολή σ' αυτόν τον Ιωάννη και εξομολογείτο τις αμαρτίες του.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΩΝ ο θαυματουργός, μαθητής του Αγίου Σεργίου

(Ρώσος, + 1427 μ. Χ.)

---

Η ΑΓΙΑ HILDA (Βρεταννίδα)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτής της αγίας της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985

15ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  15ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΟΥΡΙΑΣ, ΣΑΜΩΝΑΣ & ΑΒΙΒΟΣ οι Ομολογητές (Αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων)
• Ο ΟΣΙΟΣ ΚΥΝΤΙΩΝ (ή Κυντιρίων ή Κυντιανός ή Κυντιριανός) επίσκοπος Σελευκείας
• Μνήμη των ευσεβών βασιλέων ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ & ΘΕΟΔΩΡΑΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΛΠΙΔΙΟΣ, ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ & ΕΥΣΤΟΧΙΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΨΥΧΙΟΣ, ΝΕΑΡΧΟΣ & ΚΑΡΤΕΡΙΟΣ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Βελιτσκόφσκυ (Ρώσος)

Αναλυτικά

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΓΟΥΡΙΑΣ, ΣΑΜΩΝΑΣ & ΑΒΙΒΟΣ οι Ομολογητές (Αρχίζει η νηστεία των Χριστουγέννων)
Ό Γουρίας και ο Σαμωνάς, αγωνιζόμενοι τον Ιερό αγώνα της χριστιανικής πίστης, συνελήφθησαν από τον ηγεμόνα Αντωνίνο, κατά το διωγμό επί Διοκλητιανού. Και αφού υπέστησαν με θαυμαστή υπομονή πολλά βάσανα, αποκεφαλίσθηκαν. Ο Άβιβος έζησε λίγα χρόνια αργότερα και ήταν από ένα χωριό της Έδεσσας που ονομαζόταν Αποθελσαία. Τότε βασιλιάς ήταν ο Λικίνιος, ο γνωστός αντίπαλος του Μ. Κωνσταντίνου. Ο Άβιβος, λοιπόν, προχειρίσθηκε Ιεροδιάκονος και διακρινόταν για τη μεγάλη ευσέβεια του και τον πολύ ζήλο για το υπούργημά του. Ιδιαίτερα, όμως, διακρινόταν για τη θερμή αγάπη του στο Ιερό κήρυγμα, τηρώντας το θεόπνευστο λόγο της Αγίας Γραφής, που λέει: "Κήρυξαν τον λόγον, έπίστηθι εύκαίρως άκαίρως, έλεγξαν, επιτίμησαν, παρακάλεσαν, εν πάση μακροθυμία και διδαχή"1. Κήρυξε, δηλαδή, το λόγο του Θεού, στάσου επιτηρητής και καθοδηγός στους ακροατές σου, όχι μόνο σε κατάλληλες περιστάσεις, αλλά και σ' εκείνες που φαίνονται ακατάλληλες περιστάσεις, έλεγξε, επίπληξε, παρηγόρησε με κάθε μακροθυμία και με κάθε μέθοδο διδασκαλίας. Ο ηγεμόνας Λυσανίας, όταν είδε τον Άβιβο να προσελκύει πολλούς ειδωλολάτρες με το θερμό του κήρυγμα, τον συνέλαβε. Και αφού τον κρέμασε σε στυλό και τον έσχισε με σιδερένια νύχια, έπειτα τον οδήγησε έξω από την πόλη, όπου τον έριξε μέσα στη φωτιά, και έτσι ο Άβιβος παρέδωσε το πνεύμα του στο Θεό.
1. Β' προς Τιμόθεον, δ' 2.

 

Απολυτίκιο. Ήχος δ'. Ταχύ προκατάβαλε.
Τριάδος ισάριθμοι, της Υπερθέου σαφώς, Γουρίας, και Άβιβος, και Σαμωνάς ο κλεινός, ενθέως υπάρχοντες, ταύτην τοις ασεβέσιν, ωμολόγησαν άμα, άθλων την τρικυμίαν, αβλαβώς διελθόντες. Και νυν ημάς κυβερνώσιν, όρμον προς άκλυστον.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών
Εξ ύψους σοφοί, την χάριν κομισάμενοι, των εν πειρασμοίς, προΐστασθε πανεύφημοι, διό κόρην Άγιοι, εκ θανάτου πικρού ελυτρώσασθε, υμείς γάρ όντως υπάρχετε, Εδέσσης η δόξα, και του κόσμου χαρά.
 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΚΥΝΤΙΩΝ (ή Κυντιρίων ή Κυντιανός ή Κυντιριανός) επίσκοπος Σελευκείας
Ήταν ένας από τους 318 Πατέρες της Α' Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας. Υπήρξε ασκητικός, αλλά και θαυματουργός. Απεβίωσε ειρηνικά.
 

---

Μνήμη των ευσεβών βασιλέων ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ & ΘΕΟΔΩΡΑΣ
Εδώ τα πράγματα είναι λίγο συγκεχυμένα. Άλλες πήγες αναφέρουν αυτή τη μέρα τη μνήμη του Ιουστινιανού και Θεοδώρας και άλλες του Ιουστίνου και Ευφημίας. Πάντως όσον αφορά τον Ιουστίνο, καταγόταν από τη Θράκη και προηγουμένως ήταν βοσκός προβάτων και χοίρων. Κατόπιν έγινε στρατιώτης, έπειτα κόμης και στο τέλος βασιλιάς το 518. Είχε γυναίκα του κάποια Λουπικία, που την έκανε Αύγουστο και μετονόμασε Ευφημία. Όταν πέθανε η γυναίκα του αυτή, πήρε άλλη με το όνομα Θεοδώρα. Ο Ιουστίνος, αν και αγράμματος, συμμάζεψε και νοικοκύρεψε το κράτος και υπήρξε πολύ ευσεβής χριστιανός βασιλιάς, βοηθώντας παντοιοτρόπως την Εκκλησία. Βασίλευσε εννέα χρόνια και 33 ήμερες.

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΛΠΙΔΙΟΣ, ΜΑΡΚΕΛΛΟΣ & ΕΥΣΤΟΧΙΟΣ
Ο Ελπίδιος, μέλος της Συγκλήτου, έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Ιουλιανός ο παραβάτης (361 μ. Χ.) ο οποίος αφού τον έπιασε, του είπε να διαλέξει μεταξύ της άρνησης του Χριστού και του μαρτυρικού θανάτου. Ο Ελπίδιος χωρίς περιστροφές διάλεξε το δεύτερο. Μαζί μ' αυτόν συμβάδισαν προς το μαρτύριο και δύο συνάδελφοι φίλοι του, ο Μάρκελλος και ο Ευστοχίας. Αφού στις σάρκες τους έριξαν καυτό νερό, κατόπιν έσπασαν τα άκρα των σωμάτων τους με βαριά σιδερένια ραβδιά. Όμως η μανία των απίστων δεν σταμάτησε εδώ. Σ' αυτήν την κατάσταση που βρίσκονταν, τους έριξαν στη φωτιά και έτσι παρέδωσαν το πνεύμα τους, μαρτυρικά ολοκαυτώματα υπέρ της αγίας πίστης.

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
Συνελήφθή στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού και του άρχοντα Πουπλίου το 298. Αφού υπέστη πολλά βασανιστήρια για τον Χριστό, στο τέλος τον αποκεφάλισαν. (Καταγόταν από το χωριό Δαβούδιο, που ήταν κοντά στην πόλη Αμαπασός).

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΕΥΨΥΧΙΟΣ, ΝΕΑΡΧΟΣ & ΚΑΡΤΕΡΙΟΣ
Ή μνήμη των τριών αυτών μαρτύρων αναφέρεται στον Παρισινό Κώδικα 1578 και στον Πατμιακό 266 μετά της συνοδείας αυτών. Περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή τους δεν υπάρχουν.

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ Βελιτσκόφσκυ (Ρώσος)
Επιγραμματικά και με χρονολογική σειρά αναφέρουμε τα σημαντικότερα γεγονότα της ζωής του: Γεννήθηκε στις 21 Δεκεμβρίου του 1722. Το 1734 εισάγεται στη Θεολογική Σχολή του Κιέβου. Το 1738 μπαίνει στα μοναστήρια Λιούμπετζ και Μετθεντόφσκυ κοντά στο Κίεβο. Το 1741 γίνεται ρασοφόρος μοναχός, μετονομασθείς Πλάτων. Το 1743 μετακομίζει στις σκήτες της Βλαχίας, όπου ζει με τον γέροντα Βασίλειο. Το 1746 πηγαίνει στο Άγιο Όρος. Το 1750 κείρεται μοναχός απ' τον γέροντα Βασίλειο, μετονομασθείς Παΐσιος. Το 1754 ξεκινά την κοινοβιακή ζωή με το Βησσαρίωνα. Το 1758 χειροτονείται Ιερέας και Ιδρύει τη σκήτη του Προφ. Ηλία. Το 1763 μετακινείται στη Δραγομίρνα. Το 1775 στη μονή Σεκούλ. Το 1779 στη μονή Νιαμέτς. Το 1790 γίνεται αρχιμανδρίτης και πεθαίνει στις 15 Νοεμβρίου του 1794.

12ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  12ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Ελεήμονας Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας
• Ο ΟΣΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ, ο Ασκητής
• Ο ΟΣΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ, ο Μυροβλύτης
• Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ, ο θαυματουργός επίσκοπος Φραγκιάς
• Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΧΙΑ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΑΚΙΟΣ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ, επίσκοπος Ταρακίνης
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΖΕΒΙΝΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ και ΜΑΡΑΘΩ η παρθένος
• Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
• Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ, Νιγδελής ο Σαμολαδάς, Νεομάρτυρας
• Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ, ο Νεομάρτυρας από την  Ενορία των Έξι Μαρμάρων
• Τη πρώτη Κυριακή μετά την 11ην του παρόντος μηνός, μνήμην ποιούμεν της ευρέσεως και ανακομιδής των ιερών λειψάνων του οσίου πατρός ημών Γρηγορίου επισκόπου Άσσου (Μυτιλήνης), του θαυματουργού (1935-6).
• [Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΣΑΦ, επίσκοπος]

Αναλυτικά

Ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Ελεήμονας Αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας
Ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων καταγόταν από την Κύπρο. Ήταν γιος του άρχοντα Επιφανίου, στα χρόνια του Βασιλιά Ηρακλείου (615 μ. Χ.). Όταν μεγάλωσε, νυμφεύθηκε και απέκτησε παιδιά, τα όποια ανέθρεψαν με τη σύζυγό του σαν αληθινοί χριστιανοί γονείς. Γρήγορα, όμως, η γυναίκα του και τα παιδιά του πέθαναν. Ο Ιωάννης είχε μεγάλη περιουσία και του έγιναν πολλές προτάσεις να κάνει καινούργια οικογένεια. Όμως τις απέρριψε όλες, απαντώντας: "Νομίζω, προς όλους είμαι οφειλέτης. Και δεν το νομίζω μόνο. Είμαι. Διότι οι χριστιανοί έχουμε αλληλεγγύη. Δεν το λέει ο Παύλος; Είμεθα μέλη αλλήλων. Αφού, λοιπόν έχω τη δυνατότητα να δώσω στους αδελφούς μου, άρα είμαι και υποχρεωμένος να δώσω. Να γιατί εργάζομαι και δε θα πάψω να το κάνω. Η περιουσία μου δεν μπορεί να είναι ανώτερη απ' αυτά τα χρέη μου". Για τη λαμπρότητα της ζωής του, ο Ιωάννης έγινε αρχιεπίσκοπος Αλεξανδρείας. Διέπρεψε σαν πνευματική λυχνία στην πατριαρχεία πολλά χρόνια και έκανε πολλά θαύματα. Επειδή μοίραζε πλουσιοπάροχα στους φτωχούς την ελεημοσύνη, ονομάστηκε Ελεήμων. Είχε καταστεί τόσο σεβάσμιος, ώστε και αυτοί οι ειδωλολάτρες τον σέβονταν. Τελικά, ειρηνικά παρέδωσε την μακάρια ψυχή του στο Θεό (το 620 μ. Χ.). Και είναι μακάρια η ψυχή του, διότι ο Κύριος λέει: "Μακάριοι οι ελεήμονες, ότι αυτοί έλεηθήσονται"1. Μακάριοι, δηλαδή, είναι οι ευσπλαχνικοί στη δυστυχία του πλησίον, διότι αυτοί θα ελεηθούν από το Θεό.
1. Ευαγγέλιο Ματθαίου, ε' 7.

Απολυτίκιο. Ήχος πλ. δ'.
Εν τη υπομονή μου εκτήσω τον μισθόν σου Πάτερ Όσιε, ταις προσευχαίς αδιαλείπτως έγκαρτερήσας, τους πτωχούς άγαπήσας, και τούτοις έπαρκέσας. Άλλα πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, Ιωάννη Έλεήμον μακάριε, σωθήναι τάς ψυχάς ημών.

Περισσότερα στο αφιέρωμα για τους Κυπρίους Αγίους

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ ο Ασκητής
Γι αυτόν αναφέραμε στο βιογραφικό σημείωμα του γιου του Θεοδούλου, που  η μνήμη του γιορτάζεται την 14η Ιανουαρίου. Αλλά ο Σ. Ευστρατιάδης στο Αγιολόγιο του γράφει και τα εξής: "Ούτος ην διάσημος εν λόγοις και εν αξιώματι, έπαρχος Κωνσταντινουπόλεως και ευσεβέστατος, ζών επί της εποχής Θεοδοσίου του Μεγάλου (;) (379-395) εικάζω μάλλον επί Θεοδοσίου του Β' (408-450), κατά δε τον Συναξαριστήν Νικόδημου (ουχί ορθώς) επί Μαυρικίου (582-602)· συζευχθείς μετά γυναικός απέκτησε τέκνα δύο, εν άρρεν και εν θήλυ· αλλ' άσβεστον ζήλον έχων προς την μοναχικήν πολιτείαν, κατέπεισε την σύζυγον αυτού να εγκαταλείψωσι την Κωνσταντινούπολιν και ήλθον εις Άλεξάνδρειαν εκεί διεχωρίσθησαν απ' αλλήλων, και η μεν γυνή έλαβε μεθ' εαυτής το θυγάτριον, ο δε Νείλος τον υιόν αυτού Θεόδουλον, μεθ' ου άπήλθεν εις το όρος Σινά προς άσκησιν αλλ' εκεί έπιπεσόντες βάρβαροι απήγαγαν μεταξύ άλλων και τον υιόν αυτού, δια τον όποιον έκλαιε και έθρήνει πικρώς (ιδ. Αθβάδες τριάκοντα οκτώ οι εν Σινά, Ίανουάρ. 14). Εις την έρημικήν έκείνην άνάπαυσιν ήσχολήθη εις συγγραφάς ασκητικών έργων, μαρτυρούντων την σοφίαν αυτού και τον προς άσκησιν έρωτα. Εν νηστείαις και προσευχαίς διαβιώσας, έκοιμήθη εν ειρήνη. Τα Ιερά αυτού οστά μετακομίσθησαν υπό του βασιλέως Ιουστίνου (518-527) και κατετέθησαν εν τω ναώ του αποστόλου Παύλου εν τω Ορφανοτροφείω κάτωθεν του θυσιαστηρίου. Αν τούτο αληθεύει, η του Συναξαριστού πληροφορία, ότι επί Μαυρικίου ήκμασε, δεν στηρίζεται".

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΕΙΛΟΣ, ο Μυροβλύτης
Αυτός ήταν από την Κυνουρία και ασκήτευε στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους. Απεβίωσε ειρηνικά και αργότερα το Ιερό του λείψανο ανέβλυσε μύρο. Την ήμερα αυτή γιορτάζεται η κοίμηση του Όσιου αυτού, ενώ την 7η Μαΐου η εύρεση των τιμίων λειψάνων του.

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Σοφίας τω άνθρακι, αποκαθάρας τον νουν το νάμα εξέπιες, της αιωνίου ζωής, βιώσας ως άγγελος, όθεν αεί βλυστάνεις, το αλλόμενον ύδωρ, πράξει και θεωρία, καταρδεύων τον κόσμον. Διό σε ανευφημούμεν, Νείλε Πατήρ ημών Όσιε.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.
Τας φρυγανώδεις των παθών των εκ του σώματος, επαναστάσεις τιμητικώς Νείλε Μακάριε, εν αγρύπνω σου συνέκοψας ικεσία, αλλά ως έχων παρρησίαν προς τον Κύριον, εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον, ίνα κράζω σοι, Χαίροις Πάτερ παγκόσμιε.
 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ, ο θαυματουργός επίσκοπος Φραγκιάς
Έζησε τον 4ο αιώνα μετά Χριστόν και καταγόταν από τη Σαβωρία της Παννονίας. Μπήκε στην τάξη των κατηχουμένων σε ηλικία 10 ετών. Στο 15ο έτος της ηλικίας του, κατατάχθηκε στο στράτευμα, όπου υπηρέτησε στα χρόνια των βασιλέων Κωνσταντίνου και Ιουλιανού. Όταν βρέθηκε στην Αμιένη, συνάντησε κάποια μέρα έναν ζητιάνο, που του ζήτησε ελεημοσύνη. Επειδή όμως δεν είχε τίποτα, παρά μόνο τα όπλα του, έδωσε στο φτωχό τον μανδύα του. Την επομένη νύχτα, εμφανίστηκε σ' αυτόν ο Κύριος και του είπε: "Μαρτίνε, αν και κατηχούμενος ακόμα, με ενεδύθης δώσας εις τον έπαίτην το φόρεμα αυτό". Ο Μαρτίνος βαπτίστηκε και πήγε στον περίφημο άγιο Ιλάριο επίσκοπο της πόλης Ποατιέρ της Γαλλίας. Εκεί, εκπαιδεύτηκε καλά στις αλήθειες του χριστιανισμού και χειροτονήθηκε κληρικός. Υπηρέτησε στο αξίωμα αυτό με πολύ ζήλο και αυταπάρνηση. Κατόπιν, έγινε επίσκοπος της πόλης Τουρ, επίσης της Γαλλίας, και διακρίθηκε για την αγία του ζωή και τις υπηρεσίες του στην πίστη. Ενίσχυε το θρησκευτικό συναίσθημα του ποιμνίου του, μεριμνούσε για τους φτωχούς και τα ορφανά και μάλιστα κατάρτισε 80 μαθητές, που εγκατάστησε σε Μονή. Σε κάποιο χωριό της επισκοπής του όμως, την Κάνδη, αρρώστησε και απεβίωσε σε ηλικία 81 ετών. Άλλη πηγή όμως, έχει διαφορετικό το βιογραφικό του σημείωμα. Αναφέρει ότι ήταν κόμης και στρατηγός επί βασιλείας Τραϊανού (98-117). Απαρνήθηκε τα αξιώματα και την κοσμική δόξα και έγινε μοναχός. Για επτά ολόκληρα χρόνια ασκήθηκε στη μοναχική ζωή και στην ανάγνωση των Αγίων Γραφών. Για την καθαρότητα της ζωής του και τις μεγάλες του αρετές, εκλέχτηκε επίσκοπος της πόλης Κωνσταντίνος της Γαλλίας. Εκεί, αφού έζησε σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου πέθανε ειρηνικά σαν θαυματουργός.

---

Ο ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΑΧΙΑ
Έζησε επί των βασιλέων Σολομώντος και Ιεροβοάμ, και καταγόταν από την Σηλώμ. Σ' αυτόν αποδίδονται οι λόγοι που "έλαλήθησαν εν ονόματι Κυρίου" προς τον Σολομώντα, όταν έκτιζε το ναό στην Ιερουσαλήμ. Τότε δηλαδή θα πραγματοποιούσε ο Θεός και στο δικό του πρόσωπο, όσα είχε εξαγγείλει στον πατέρα του Δαβίδ, όταν βέβαια και αυτός θα βάδιζε στα διδάγματά Του και εκτελούσε τις κρίσεις Του και τηρούσε όλες τις εντολές Του. Όταν όμως κάποτε ο Σολομών παρεξέκλινε του θεϊκού δρόμου, δια του Αχιά πάλι ο Κύριος γνωστοποίησε σ' αυτόν ότι θα τον τιμωρούσε κάνοντας κομμάτια τη βασιλεία του. Κατόπιν ο προφήτης εστάλη στον Ιεροβοάμ, τον γιο της χήρας Σερουά. Μόλις τον συνάντησε, έξω από την Ιερουσαλήμ, του πήρε το καινούριο του ιμάτιο και το έσχισε σε δώδεκα τεμάχια. Ο Ιεροβοάμ, παρακολουθούσε έκπληκτος την πράξη αυτή του προφήτη. Μετά, έδωσε σ' αυτόν τα δέκα τεμάχια και του είπε ότι μετά το θάνατο του Σολομώντα έτσι ο Θεός θα κομμάτιαζε τη βασιλεία του, για να δώσει τις δέκα φυλές στην εξουσία του Ιεροβοάμ. Αυτά αφού προφήτευσε ο Αχιά, πέθανε ειρηνικά και τον έθαψαν κοντά στη Βελανιδιά του Σιλώμ.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΡΣΑΚΙΟΣ

Μαρτύρησε δια ξίφους.

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΜΑΡΤΙΝΟΣ, επίσκοπος Ταρακίνης
Βλέπε βιογραφικό του σημείωμα την 10η Νοεμβρίου.

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ΖΕΒΙΝΑΣ, ΓΕΡΜΑΝΟΣ, ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ και ΜΑΡΑΘΩ η παρθένος
Έλαβαν όλοι τα μαρτυρικά στεφάνια στα χρόνια του Διοκλητιανού. Οι μεν τέσσερις πρώτοι αποκεφαλίστηκαν στην Καισαρεία, η δε Μαραθώ η παρθένος στη Σκυθούπολη της Κοίλης Συρίας, όπου την έριξαν μέσα στη φωτιά και κάηκε ζωντανή.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΛΕΩΝ, Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης
Είναι αυτός που επονομάστηκε Στυππής. Πατριάρχευσε στα χρόνια του βασιλιά Ιωάννη Κομνηνού τα έτη 1134-1143 κατά τον Μελέτιο (σελ. 17 του Γ' τόμου). Προηγουμένως ήταν πρεσβύτερος και οικονόμος της Αγίας Σοφίας και διαδέχτηκε στον πατριαρχικό θρόνο τον Ιωάννη τον Αγαπητό. Αφού κυβέρνησε με θεοπρέπεια το ποίμνιό του, απεβίωσε ειρηνικά.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Νιγδελής, ο Σαμολαδάς, Νεομάρτυρας
Καταγόταν από τη Νίγδη της Μικράς Ασίας και μαρτύρησε για τη χριστιανική πίστη στην Κωνσταντινούπολη, αφού τον αποκεφάλισαν στις 12 Νομεβρίου 1726 στην τοποθεσία Κουτσούκ Καραμάνι. Ο λόγος της συλλήψεώς του υπήρξε άφθονος των Τούρκων, διότι ο Άγιος είχε γίνει, με την τίμια εργασία του, πολύ πλούσιος και ήθελαν να του αρπάξουν την περιουσία.

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΣ ο Νεομάρτυρας από την  Ενορία των Έξι Μαρμάρων
Πολλές πληροφορίες για τη ζωή του δεν έχουμε. Ο ένδοξος αυτός Νεομάρτυρας της χριστιανικής πίστης, μαρτύρησε στην Κωνσταντινούπολη για την ευσέβειά του το έτος 1732. Η μνήμη του καθιερώθηκε να γιορτάζεται στις 12 Νοεμβρίου.

---

Τη πρώτη Κυριακή μετά την 11ην του παρόντος μηνός, μνήμην ποιούμεν της ευρέσεως και ανακομιδής των ιερών λειψάνων του οσίου πατρός ημών Γρηγορίου επισκόπου Άσσου (Μυτιλήνης), του θαυματουργού (1935-6).

---

[Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΣΑΦ, επίσκοπος]

9ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  9ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΝΗΣΙΦΟΡΟΣ & ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
• Η ΟΣΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ
• Η ΟΣΙΑ ΘΕΟΚΤΙΣΤΗ, η Λεσβία
• ΟΙ ΟΣΙΕΣ ΕΥΣΤΟΛΙΑ & ΣΩΠΑΤΡΑ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ, ο Μεταφραστής
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ και ΜΑΥΡΑ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΑΡΣΗΣ & ΑΡΤΕΜΟΝΑΣ
• Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Βραχύσωμος ή Κολοβός
• Ο ΟΣΙΟΣ ΕΛΛΑΔΙΟΣ
• ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΘΥΜΙΟΣ & ΝΕΟΦΥΤΟΣ κτήτορες της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους.
• Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αιγύπτου
• Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ "ο εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)

Αναλυτικά

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΟΝΗΣΙΦΟΡΟΣ & ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ
Σχίστηκαν οι σάρκες τους και πέθαναν βαπτισμένοι στα αίματά τους, κατά το διωγμό του Διοκλητιανού. Και οι δύο υπηρετούσαν σε διάφορα φιλανθρωπικά έργα της Εκκλησίας. Συγχρόνως, άνηκαν στην ομάδα που ανίχνευε κατά τη διάρκεια της νύκτας και ανεύρισκε σώματα μαρτύρων, που ρίχνονταν στις χαράδρες. Τα μάζευαν και τα παρέδιδαν να ταφούν με την αρμόζουσα τιμή. Κάποτε, όμως, τους ανακάλυψαν και τους συνέλαβαν. Κατόπιν τους εξεβίασαν να αρνηθούν την πίστη τους. Αλλά εκείνοι έμειναν σταθεροί στην ομολογία της αγίας πίστης στον Χριστό, χωρίς να φοβηθούν τις απειλές και τα επικείμενα μαρτύρια. Τους έδεσαν, λοιπόν, πίσω από άγρια άλογα, τα οποία τους έσυραν με δυνατό καλπασμό, μέσα από αγκάθια και πέτρες. Όταν τα άλογα σταμάτησαν κουρασμένα, μετά από αρκετές ώρες δρόμου, τα σώματα των μαρτύρων βρέθηκαν διαμελισμένα, πνιγμένα στο αίμα. Και όπως αναφέρει η Αποκάλυψη, "είδον την γυναίκα μεθύουσαν εκ του αίματος των αγίων και εκ του αίματος των μαρτύρων Ίησοϋ"1. Είδα δηλαδή τη γυναίκα, που είναι η διεφθαρμένη ειδωλολατρική κοινωνία, να μεθάει από το αίμα των χριστιανών, που καταδίωκε, και από το αίμα των μαρτύρων του Ιησού. Αλλά ο Θεός "έκρινε την πόρνην... και έξεδίκασε το αίμα των δούλων αυτού εκ χειρός αυτής"1. Έπειτα, όμως, ο Θεός, έκρινε και καταδίκασε την πόρνη, τη νοητή Βαβυλώνα, και εκδικήθηκε το αίμα των δούλων του, που χύθηκε από τα χέρια της.
1. Αποκάλυψη Ιωάννου, Ιζ'- 6, Ιθ'- 2

 

Απολυτίκιο. Ήχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείαν όνησιν, Ιχνηλατούντες, πορφυρίζοντα, ώφθητε κρίνα, Ονησιφόρε κλεινέ και Πορφύριε όθεν ως άρμα του Λόγου χρυσήλατον, προς την ουράνιον νύσσαν ηλάσατε. Θείοι Μάρτυρες, Χριστώ τω Θεώ πρεσβεύσατε, δωρήσασθε ημίν το μέγα έλεος.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Μαρτύρων δυάς, αθλήσαντες στερρότατα, εχθρού την οφρύν, εις γην κατηδάφισαν, ελλαμφθέντες χάριτι, της ακτίστου Τριάδος οι ένδοξοι, και νυν μετ' Αγγέλων αυτή, πρεσβεύουσιν απαύστως υπέρ πάντων ημών.

 

---

Η ΟΣΙΑ ΜΑΤΡΩΝΑ
Έζησε στα χρόνια των βασιλέων Μαρκιανού (450-457) και Λέοντα Θρακός ή Μακέλλη (457-474). Καταγόταν από την Πέργη της Παμφυλίας και ανατράφηκε από γονείς πλούσιους και ευσεβείς. Σε κατάλληλη ηλικία παντρεύτηκε με κάποιο Δομέτιο (κατ' άλλους Δομετιανό), με τον όποιο απόκτησε μία κόρη και κατά τα χρόνια του Λέοντα του Θρακός ήλθαν οικογενειακά στην Κωνστανινούπολη. Εκεί συνδέθηκε με μια ευσεβή γυναίκα, την Ευγενία, και σύχναζε στους ιερούς ναούς, ποθώντας να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στη λατρεία του θείου. Έτσι εγκατέλειψε τον σύζυγό της και την κόρη της, αφού την εμπιστεύθηκε σε κάποια Σωσάννα, και η ίδια κατέφυγε στη Μονή του Βασιανού, μεταμφιεσμένη με το όνομα Βαβύλας. Αλλά καταζητούμενη από τον άνδρα της και αφού αποκαλύφθηκε το φύλο της, στάλθηκε από τον Βασιανό σε γυναικεία Μονή των Ιεροσολύμων. Κατόπιν αναχώρησε και από 'κει και αφού επισκέφθηκε πολλά μέρη, γριά πλέον, επέστρεψε στην Κων/πολη. Τοποθετήθηκε από τον Βασιανό σε ιδιαίτερο μέρος (της Ματρώνης ονομαζόμενο αργότερα), όπου έκτισε Μονή, στην οποία μαζεύτηκαν αρκετές μοναχές. Στη Μονή αυτή έζησε με μεγάλη αρετή και πνευματική τελειότητα. Απεβίωσε ειρηνικά σε ηλικία 100 χρονών.

 

Απολυτίκιο. Ήχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Χριστόν αγαπήσασα, των αγαθών την πηγήν, Αγγέλων εζήλωσας, μετά σαρκός την ζωήν, Ματρώνα θεόπνευστε, συ γαρ συνεύνου φίλτρον, παραδίδουσα εμφρόνως, ήσχυνας τον Βελίαρ, τω πανσόφω σου τρόπω, διό της ακατάλυτου δόξης ηξίωσαι.

Κοντάκιον. Ήχος β’. Τα άνω ζητών.
Το σώμα το σον, νηστείαις Κατατήξασα, εν μέσω ανδρών, Ματρώνα κατοικήσασα, προσευχαίς σχολάζουσα, τον Δεσπότην ενθέως εθεράπευσας, δι' εν πάντα κατέλιπες, οσίως τον βίον διανύσασα.

 

---

Η ΟΣΙΑ ΘΕΟΚΤΙΣΤΗ, η Λεσβία
Μοναχή ενάρετη από τη Μήθυμνα της Λέσβου, έζησε στα χρόνια του βασιλιά του Λέοντα του Σοφού (816). Παιδί ακόμα έμεινε ορφανή και ανατράφηκε σε Παρθενώνα της πόλης. Κάποια μέρα πήγε να επισκεφθεί την αδελφή της, που ήταν σε μια κοντινή κωμόπολη. Τότε συλλήφθηκε μαζί με τους κατοίκους της κωμόπολης αυτής από τους πειρατές της Κρήτης και μεταφέρθηκε με τους άλλους αιχμαλώτους στην Πάρο για πώληση. Εκεί κατόρθωσε να δραπετεύσει και να κρυφτεί στα βουνά, όπου και παρέμεινε μόνη 35 χρόνια, τρεφόμενη με χόρτα. Ανακαλύφθηκε τυχαία από έναν κυνηγό, ο όποιος, μετά από παράκλησή της, έφερε σ' αυτή τα θεία μυστήρια. Όταν κοινώνησε των Άχραντων Μυστηρίων, πέθανε και τάφηκε εκεί από τον ίδιο κυνηγό. Για την όσια αυτή, υπάρχει και μια διήγηση του μονάχου Συμεών του Πάριου, που μοιάζει πολύ με αυτή της Οσίας Μαρίας της Αιγύπτιας και είναι εντελώς φανταστική.

Απολυτίκιο. Ήχος γ'. Την ωραιότητα.
Ή Λέσβος βλάστημα, θείον σε κέκτηται, τοις δε αγώσι σου, Πάρος ήγίασται, και τω σκήνει τω σεπτώ, πεπλούτισται Ικαρία. Όθεν ώς παρθένον σε, και Οσίαν γεραίρομεν, και έπιβοώμεθα, την θερμήν προστασίαν σου, ην δίδου τοις βοώσί σοι Μήτερ' χαίροις Οσία Θεοκτίστη.

 

---

ΟΙ ΟΣΙΕΣ ΕΥΣΤΟΛΙΑ & ΣΩΠΑΤΡΑ
Η Ευστολία υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαυρικίου (584) και ήταν κόρη γονέων ευσεβών, που κατοικούσαν στη Ρώμη. Από μικρή η Ευστολία πήγε σε μοναστήρι και καταγινόταν με προσευχές, νηστείες και αγρυπνίες. Κάποτε πήγε στην Κωνσταντινούπολη και γνωρίστηκε με την κόρη του βασιλιά Μαυρικίου Σωπάτρα. Η Σωπάτρα παρακάλεσε την Ευστολία να την έχει πνευματική της μητέρα και φύλακα της ψυχής της. Άφησε λοιπόν η Σωπάτρα τις τιμές και τις δόξες της βασιλείας του πατέρα της και μπήκε σε αγώνες πνευματικούς. Κατόπιν ζήτησε από τον πατέρα της τόπο κατάλληλο και έκτισε Ναό ευκτήριο μαζί με την όσια Ευστολία. Οπότε, πολλές γυναίκες ευλαβείς και παρθένες, που πήγαν εκεί, ασκήτευαν στον πνευματικό μοναχικό βίο. Η όσια Ευστολία, μετά από αρκετά χρόνια άσκησης, απεβίωσε ειρηνικά και άφησε διάδοχό της την όσια Σωπάτρα. Έπειτα, αφού και αυτή έφτασε σε μεγάλα ύψη αρετής, παρέδωσε ειρηνικά στο Θεό τη μακάρια ψυχή της.

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ, ο Μεταφραστής
Πατρίδα του η Κωνσταντινούπολη και έζησε στα χρόνια του Βασιλιά Λέοντα του Σοφού (886-912). Νεότερη όμως εκδοχή (1931), λέει ότι ο Συμεών έζησε στα χρόνια του Δούκα Παραπινάκη (1071-1078), που μάλλον είναι και η επικρατέστερη. Προηγούμενα ονομαζόταν Νικήτας Παφλαγών και λόγω της μεγάλης του αρετής και σοφίας πήρε το αξίωμα του Μαγίστρου και Λογοθέτου. Το κυριότερο έργο του ήταν η εκκαθάριση των αρχαίων αγιολογικών υπομνημάτων και η παράσταση τους σε ομαλότερο ύφος. Απ' αυτό λένε ότι πήρε την ονομασία Μεταφραστής, που μάλλον δεν φαίνεται και τόσο πιθανό. Ίσως να ήταν μεταφραστής ξενόγλωσσων εγγράφων στην ελληνική γλώσσα και το αντίθετο. Μερικοί νομίζουν ότι στο τέλος της ζωής του έγινε μοναχός, αλλά ο φίλος του Ψελλός, που έγραψε εγκώμιο και Ακολουθία σ' αυτόν, δεν υπαινίσσεται κάτι τέτοιο. Έζησε οσιακά και έγραψε πολλά για την Εκκλησία. Απεβίωσε ειρηνικά και η μνήμη του αναφέρεται μόνο στον Συναξαριστή του Αγίου Νικόδημου του Αγιορείτη.

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Καταγόταν από τη Συρία και έκανε το επάγγελμα του λιθοξόου. Όταν γνώρισε τον Χριστό, εγκατέλειψε το επάγγελμα αυτό, διότι σχετιζόταν και με την ειδωλολατρία και αναχώρησε στην έρημο. Εκεί βρήκε τον ευσεβή αναχωρητή Τιμόθεο και μαζί μ' αυτόν έζησε τρία χρόνια. Κατόπιν, με τις ευχές του γέροντα αυτού, κατέβηκε στο χωριό του και σε στιγμή Ιερής αγανάκτησης συνέτριψε τους βωμούς των ειδώλων. Τότε οι ειδωλολάτρες τον έδειραν σκληρά και ο Άγιος πήγε στην Απάμεια της Συρίας, όπου παρακάλεσε τον επίσκοπο Όσιο (το όνομα του αυτό) και πήρε την άδεια να κτίσει Ναό στο όνομα της Αγίας Τριάδας. Όταν λοιπόν άρχισε την οικοδομή, το έμαθαν οι συγχωριανοί του ειδωλολάτρες, οι όποιοι ήλθαν νύχτα και με ξύλα τον θανάτωσαν με τον πιο άσπλαχνο τρόπο.

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ και ΜΑΥΡΑ
Μαρτύρησαν δια ξίφους.

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΑΡΣΗΣ & ΑΡΤΕΜΟΝΑΣ
Μαρτύρησαν δια ξίφους. Ο Ναρσής ήταν Πέρσης και ίσως να είναι ο ίδιος με αυτόν της 9ής Δεκεμβρίου.

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ, ο Βραχύσωμος ή Κολοβός

 

Καταγόταν από τη Θήβα της Αιγύπτου και ονομάστηκε Κολοβός επειδή ήταν κοντός σωματικά.

 

Υπήρξε από τους μεγάλους ασκητές της ερήμου και διακρίθηκε κυρίως για την εγκράτεια της γλώσσας του και για την ταπεινοφροσύνη του.

 

Στους Συναξαριστές βρίσκουμε αρκετές σοφές συμβουλές του.

 

Ο όσιος Ιωάννης απεβίωσε ειρηνικά.

 

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΕΛΛΑΔΙΟΣ
Απεβίωσε ειρηνικά.

 

---

ΟΙ ΟΣΙΟΙ ΕΥΘΥΜΙΟΣ & ΝΕΟΦΥΤΟΣ κτήτορες της Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους.
Ό όσιος Ευθύμιος ήταν θείος του οσίου Νεοφύτου. Ο Ευθύμιος λοιπόν, που καταγόταν από την Κωνσταντινούπολη, ήταν γνώριμος και φίλος του Άγιου Αθανασίου ηγούμενου της Μεγίστης Λαύρας. Στην αρχή οικοδόμησε Μονύδριο στο όνομα του Αγίου Νικολάου, αλλά πειρατές το κατέστρεψαν και ο ίδιος μετά βίας σώθηκε. Τότε ήλθε στην τοποθεσία που σήμερα βρίσκεται η Μονή Δοχειαρίου και οικοδομεί πάλι Ναό στο όνομα του Άγιου Νικολάου. Κοντά στο ναό έκτισε και κελιά. Μετά από λίγο ήλθε και ο ανεψιός του, που τον έκειρε μοναχό και του εμπιστεύθηκε την ηγουμενεία της Μονής. Ο ίδιος, αφού πέρασε και το υπόλοιπο της ζωής του με ησυχία, απεβίωσε σε ηλικία 100 χρονών. Ο δε ανεψιός του Νεόφυτος, ήταν γιος δούκα στα χρόνια των βασιλέων Νικηφόρου Φωκά και Ιωάννη Τσιμισκή (963-976). Επειδή είχε το χάρισμα της σοφίας, τον αγαπούσαν όλοι και ο βασιλιάς τον έκανε πρώτο γραμματέα του. Επειδή όμως ο θείος του ήταν στο Άγιο Όρος και ηγούμενος στη Μονή Δοχειαρίου, αγάπησε να έλθει σ' αυτόν και να γίνει μοναχός. Αφού εγκατέλειψε τα εγκόσμια, ήλθε στη Μονή και αφιέρωσε όλα του τα χρήματα σ' αυτή. Πράγματι, έκτισε μεγαλύτερη εκκλησία, φρούριο στο Μοναστήρι για την ασφάλεια των μοναχών από τους πειρατές και έγινε αργότερα Πρώτος του Αγίου Όρους. Μετά απ' αυτά παραιτήθηκε της ηγουμενίας και ήσυχα απεβίωσε.

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ Μητροπολίτης Πενταπόλεως Αιγύπτου

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΚΑΜΑΡΙΖΑΣ - ΛΑΥΡΙΟ ΑΤΤΙΚΗΣ

 

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ   Απολυτίκιο Αγίου Νεκταρίου  .mp3

 

Γεννήθηκε στη 1 Οκτωβρίου του 1846 στη Σηλυβρία της Θράκης από τον Δήμο και τη Βασιλική Κεφάλα και ήταν το πέμπτο από τα έξι παιδιά τους. Το κοσμικό του όνομα ήταν Αναστάσιος. Μικρός, 14 ετών, πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργάστηκε ως υπάλληλος και κατόπιν ως παιδονόμος στο σχολείο του Μετοχίου του Παναγίου Τάφου. Κατόπιν πήγε στη Χίο, όπου, από το 1866 μέχρι το 1876 χρημάτισε δημοδιδάσκαλος στο χωριό Λίθειο. Το 1876 εκάρη μοναχός στη Νέα Μονή Χίου με το όνομα Λάζαρος και στις 15 Ιανουαρίου 1877 χειροτονήθηκε διάκονος, ονομασθείς Νεκτάριος, από τον Μητροπολίτη Χίου Γρηγόριο (1860-1877), και ανέλαβε τη Γραμματεία της Μητροπόλεως. Το 1881 ήλθε στην Αθήνα, όπου με έξοδα του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου Δ' (1870-1899), σπούδασε Θεολογία και πήρε το πτυχίο του το 1885. Έπειτα, ο ίδιος προαναφερόμενος Πατριάρχης, τον χειροτόνησε το 1886 πρεσβύτερο και του έδωσε τα καθήκοντα του γραμματέα και Ιεροκήρυκα του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας. Διετέλεσε επίσης πατριαρχικός επίτροπος στο Κάιρο. Στις 15 Ιανουαρίου 1889, χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Πενταπόλεως. Η δράση του ως Μητροπολίτου ήταν καταπληκτική και ένεκα αυτού ήταν βασικός υποψήφιος του πατριαρχικού θρόνου Αλεξανδρείας. Λόγω όμως φθονερών εισηγήσεων (αισχρών συκοφαντιών), προς τον Πατριάρχη Σωφρόνιο, ο ταπεινόφρων Νεκτάριος, για να μη λυπήσει το γέροντα Πατριάρχη, επέστρεψε στην Ελλάδα (1889). Διετέλεσε Ιεροκήρυκας (Ευβοίας) (1891-1893), Φθιώτιδος και Φωκίδας (1893-1894) και διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής στην Αθήνα (1894-1904). Μετά το θάνατο του Πατριάρχη Αλεξανδρείας Σωφρονίου (1899), ο Νεκτάριος εκλήθη να τον διαδεχθεί, αλλά ο Άγιος αρνήθηκε. Στα κηρύγματά του, πλήθος λαού μαζευόταν, για να "ρουφήξει" το νέκταρ των Ιερών λόγων του. Το 1904 ίδρυσε γυναικεία Μονή στην Αίγινα, της οποίας ανέλαβε προσωπικά τη διοίκηση, αφού εγκαταβίωσε εκεί το 1908, μετά την παραίτησή του από τη Ριζάρειο Σχολή. Έγραψε αρκετά συγγράμματα, κυρίως βοηθητικά του θείου κηρύγματος. Η ταπεινοφροσύνη του και η φιλανθρωπία του υπήρξαν παροιμιώδεις. Πέθανε το απόγευμα της 8ης Νοεμβρίου 1920. Τόση ήταν η αγιότητα του, ώστε επετέλεσε πολλά θαύματα, και πριν αλλά και μετά το θάνατό του. Ενταφιάστηκε στην Ι. Μονή Αγ. Τριάδος στην Αίγινα. Η ανακομιδή των Ιερών λειψάνων του έγινε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1953 και στις 20 Απριλίου του 1961 με Πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου, διακηρύχτηκε Άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Απολυτίκιο. Ήχος α'. Της ερήμου πολίτης.
Σηλυβρίας τον γόνον και Αιγίνης τον έφορον, τον έσχάτοις χρόνοις φανέντα, αρετής φίλον γνήσιον, Νεκτάριον τιμήσωμεν πιστοί, ως ένθεον θεράποντα Χριστού· αναβλύζει γαρ ιάσεις παντοδαπάς, τοις εύλαβώς κραυγάζουσι' δόξα τω σε δοξάοαντι Χριστώ, δόξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα τω ένεργούντι δια σου, πάσιν Ιάματα.

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ "ο εν τω Σπηλαίω" (Ρώσος)

7ην του μηνός Νοεμβρίου

Εορτάζοντες την  7ην του μηνός Νοεμβρίου

---

• ΟΙ ΑΓΙΟΙ 33 ΜΑΡΤΥΡΕΣ "οι εν Μελιτινή"
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΤΡΩΝΙΑΝΟΣ & ΑΝΤΩΝΙΟΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΕΛΑΣΙΠΠΟΣ, ΚΑΣΣΙΝΑ & ΑΝΤΩΝΙΟΣ & 40 ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
• ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΥΚΤΟΣ, ΤΑΥΡΙΩΝ & ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ από τη Θεσσαλονίκη
• Ο ΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ο Θαυματουργός, ο Γαλλησιώτης
• Ο ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ
• Ο ΑΓΙΟΣ WILLIBRORD (Άγιος Ολλανδίας)

Αναλυτικά

ΟΙ ΑΓΙΟΙ 33 ΜΑΡΤΥΡΕΣ "οι εν Μελιτινή", ΙΕΡΩΝ, ΝΙΚΑΝΔΡΟΣ, ΗΣΥΧΙΟΣ, ΒΑΡΑΧΟΣ (ή Βαράχιος), ΜΑΞΙΜΙΑΝΟΣ, ΚΑΛΛΙΝΙΚΟΣ, ΞΑΝΤΙΚΟΣ (ή Ξανθιάς), ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ, ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΔΟΥΚΙΤΙΟΣ, ΕΥΓΕΝΙΟΣ, ΘΕΟΦΙΛΟΣ, ΟΥΑΛΕΡΙΟΣ, ΘΕΟΔΟΤΟΣ, ΚΑΛΛΙΜΑΧΟΣ, ΙΛΑΡΙΟΣ, ΓΙΓΑΝΤΙΟΣ, ΛΟΓΓΙΝΟΣ, ΘΕΜΕΛΙΟΣ, ΕΥΤΥΧΙΟΣ, ΔΙΟΔΟΤΟΣ, ΚΑΣΤΡΙΚΙΟΣ, ΘΕΑΓΕΝΗΣ, ΜΑΜΑΣ, ΝΙΚΩΝ, ΘΕΟΔΟΥΛΟΣ, ΒΟΣΤΡΥΚΙΟΣ (ή Ούστρίχιος), ΟΥΪΚΤΩΡ, ΔΩΡΟΘΕΟΣ, ΚΛΑΥΔΙΑΝΟΣ, ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ, ΑΝΙΚΗΤΟΣ και άλλος ΙΕΡΩΝ
Ο πρώτος απ' αυτούς, ο Ιέρων, ήταν από τα Τύανα της Καππαδοκίας. Ο πατέρας του πέθανε γρήγορα και την ανατροφή του, καθώς και των δύο αδελφών του, Ματρωνιανού και Αντωνίου, ανέλαβε εξ ολοκλήρου η μητέρα τους, Στρατονίκη. Παρόλο που ο Ιέρων πήρε αρκετή μόρφωση, ασχολήθηκε με το γεωργικό επάγγελμα. Οι ειδωλολάτρες τέτοιες ενασχολήσεις τις θεωρούσαν υποτιμητικές. Αλλά οι χριστιανοί ήξεραν ότι ο Χριστός δεν απαξίωσε τον ιδρώτα του ταπεινού εργάτη. Και ότι κάθε τίμια εργασία είναι αρετή και μόνο η αργία, που φέρνει την αμαρτία, αποτελεί για τον άνθρωπο στίγμα. Άλλωστε, ο θεόπνευστος λόγος της Άγιας Γραφής περιγράφοντας τη ζωή των Αποστόλων και κατ' επέκταση, όλων των χριστιανών, λέει: "κοπιώμεν εργαζόμενοι ταις ιδίοις χερσί"1. Κοπιάζουμε, δηλαδή, εργαζόμενοι με τα ίδια μας τα χέρια. Όταν επί Διοκλητιανού άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ο έπαρχος Αγρικόλας συνέλαβε τον Ιέρωνα. Τον συνέλαβε με την κατηγορία ότι τις Κυριακές και τις άλλες γιορτές περιφερόταν και κήρυττε τον Χριστό στους εργάτες, με αποτέλεσμα να αποσπάσει πολλούς από την ειδωλολατρία. Μαζί του συνελήφθησαν οι δύο αδελφοί του και τριάντα ακόμα συνεργάτες του στη διακονία του Ευαγγελίου. Αφού φυλακίστηκαν και φρικτά βασανίστηκαν, τελικά ο έπαρχος Αγρικόλας τους αποκεφάλισε έξω από την πόλη Μελιτινή. 1. Α' προς Κορινθίους, δ' 12.

 

Απολυτίκιο. Ηχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείω Πνεύματι, συντεταγμένοι, δήμος ώφθητε, τροπαιοφόρος, Αθλοφόροι του Σωτήρος πανθαύμαστοι, ομοφροσύνη γαρ γνώμης ενούμενοι, μαρτυρικώς τον εχθρόν ετροπώσασθε. Αλλ' αιτήσασθε, Τριάδα την Υπερούσιον, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Kοντάκιον. Ήχος δ’. Ο υψωθείς.
Χορός Μαρτύρων τηλαυγής και φωσφόρος, εξανατείλας νοητώς κατεφαίδρυνε, την Εκκλησίαν σήμερον θαυμάτων βολαίς, όθεν εορτάζοντες, την σεπτήν αυτών μνήμην, αιτούμεν σε Σωτήρ ημών, Ταις αυτών ικεσίαις, εκ των κινδύνων λύτρωσαι ημάς, ως ελεήμων Θεός και φιλάνθρωπος.
 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΑΤΡΩΝΙΑΝΟΣ & ΑΝΤΩΝΙΟΣ
Ήταν αδέλφια του αγίου μάρτυρα Ιέρωνα - του πρώτου από τους 33 μάρτυρες εν Μελιτινή - και μαρτύρησαν και αυτοί δια αποκεφαλισμού στην πόλη Μελιτινή.

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΜΕΛΑΣΙΠΠΟΣ, ΚΑΣΣΙΝΑ & ΑΝΤΩΝΙΟΣ &40 ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΡΕΣ
Ήταν μια οικογένεια, που οι Μελάσιππος και Κασσίνα ήταν σύζυγοι και ο Αντώνιος γιος τους. Κατάγονταν από την Άγκυρα και μαρτύρησαν σ' αυτή, όταν βασιλιάς ήταν ο Ιουλιανός ο Παραβάτης (361). Και τον μεν Αντώνιο έριξαν στη φυλακή, τους δε Μελάσιππο και Κασσίνα, αφού τους κρέμασαν, έγδαραν το δέρμα τους και έκαψαν τις πληγές τους με φωτιά. Στη συνέχεια έκαναν το ίδιο και στον Αντώνιο, επειδή αυτός έφτυσε κατά πρόσωπο τον αποστάτη του Χριστιανισμού, αυτοκράτορα Ιουλιανό και μακάρισε τους γονείς του, που παρέδωσαν τις ψυχές τους στο Θεό, πάνω στο βασανιστικό ξύλο. Έπειτα από πολλά βασανιστήρια που υπέστη ο Αντώνιος, στάλθηκε στο δούκα Αγριππίνο. Αυτός τον έβαλε μέσα σ' ένα καζάνι με βραστό νερό και κατόπιν τον έριξε στα άγρια θηρία. Απ' όλα αυτά ο Αντώνιος, με θαυματουργικό τρόπο, βγήκε ζωντανός και είλκυσε στην πίστη του Χριστού 40 νεαρά παιδιά, που αμέσως αποκεφάλισαν οι υπηρέτες του βασιλιά. Έπειτα άπλωσαν τον Άγιο επάνω σε πυρακτωμένο μεταλλικό κρεβάτι και τον έδειραν αλύπητα με χοντρά ραβδιά. Επειδή όμως και απ' αυτά βγήκε με τη θεία χάρη αβλαβής, στο τέλος τον αποκεφάλισαν και έτσι πήρε το στεφάνι του μαρτυρίου.

 

---

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΥΚΤΟΣ, ΤΑΥΡΙΩΝ & ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ
Οι Άγιοι αυτοί μαρτύρησαν στην Αμφίπολη της Μακεδονίας, που βρισκόταν κοντά στην Καβάλα. Η Θεσσαλονίκη ήταν κόρη ενός Ιερέα των ειδώλων, που ονομαζόταν Κλέων και ήταν αρκετά πλούσιος. Όταν έμαθε ότι η κόρη του έγινε χριστιανή, θερμά την παρακάλεσε να αρνηθεί τον Χριστό, πράγμα που δεν κατόρθωσε. Τότε τη γύμνωσαν και τη μαστίγωσαν με μαστίγια από ωμά δέρματα τέσσερις άνδρες. Έπειτα έσπασαν τα πλευρά της και αφού πήραν την περιουσία της, την εξόρισαν, όπου ομολογώντας τον Χριστό απεβίωσε. Οι δε Αύκτος και Ταυρίων, αφού κατηγόρησαν τον ωμό βασανιστή και φονιά της Θεσσαλονίκης, καταγγέλθηκαν στον υπατικό Θορύβιο. Αυτός διέταξε το λιθοβολισμό τους και κατόπιν μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Επειδή όμως οι Άγιοι με θαυματουργικό τρόπο βγήκαν απ' όλα αυτά σώοι και αβλαβείς, διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός τους και έτσι έλαβαν τα ένδοξα στεφάνια του μαρτυρίου.

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΘΗΝΟΔΩΡΟΣ
Δεν γνωρίζουμε κανένα βιογραφικό του στοιχείο. (Άλλες αγιολογικές πηγές αναφέρουν ότι αυτός είναι ο αδελφός του Αγίου Γρηγορίου του Θαυματουργού και όχι ο πιο κάτω Γρηγόριος).

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ
Το μόνο που γνωρίζουμε γι' αυτόν είναι ότι ήταν αδελφός του Γρηγορίου του Θαυματουργού. (Άλλοι όμως αμφιβάλλουν).

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ από τη Θεσσαλονίκη
Υπήρξε στα χρόνια του βασιλιά Μαξιμιανού (298) και καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη. Οδηγήθηκε στο βήμα του τυράννου, επειδή κλώτσησε τον βωμό των ειδώλων και σκόρπισε τα ειδωλόθυτα που ήταν πάνω σ' αυτόν. Αμέσως τότε διατάχθηκε ο αποκεφαλισμός του και έτσι έλαβε το ένδοξο στεφάνι του μαρτυρίου.

 

---

Ο ΟΣΙΟΣ ΛΑΖΑΡΟΣ ο Θαυματουργός, ο Γαλλησιώτης
Ό όσιος Λάζαρος ήταν από τη Μικρά Ασία. Γεννήθηκε τον 11ο αιώνα σ' ένα χωριό κοντά στη Μαγνησία (προς τον Νέανδρο Ποταμό), από ευσεβείς γονείς, τον Νικήτα και την Ειρήνη. Όταν ακόμα ήταν έξι χρονών, επιδόθηκε στον πνευματικό στίβο μέσα στο μοναστήρι των Ορόβων. Εκεί έμεινε πέντε χρόνια διδασκόμενος. Όμως, κινούμενος από θείο ζήλο, θέλησε να προσκυνήσει τους αγίους τόπους. Έτσι έφυγε κρυφά από τη Μονή και πήγε στα Ιεροσόλυμα. Μετά την προσκύνηση των εκεί Ιερών, επισκέφθηκε τη μονή του αγίου Σάββα, όπου κοινοβίασε, αφού έγινε μοναχός και κατόπιν Ιερέας. Κατά την επανάσταση των Αράβων, που βεβήλωναν τα Ιερά, αναγκάστηκε και έφυγε στην Έφεσο, σ' ένα έρημο όρος αντίκρυ της πόλης, που ονομαζόταν Γαλλήσιο. Εκεί, στην αρχή ζούσε μόνος σ' ένα κελί, αλλά' αργότερα μαζεύτηκαν γύρω του και άλλοι μοναχοί. Ο δε Μονομάχος Κωνσταντίνος (1042-1054), εξόριστος τότε στη Μυτιλήνη, άκουσε για την αγιότητα του οσίου και έκτισε ωραιότατο ναό της Αναστάσεως στο Γαλλήσιο όρος, και τον προίκισε με πολλά Ιερά κειμήλια. Ο δε όσιος Λάζαρος, ανήγειρε κοντά στο ναό στυλό, όπου εγκαταστάθηκε στην κορυφή του και ασκήτευε χειμώνα - καλοκαίρι, εκτεθειμένος σε καύσωνες και παγωνιές. Ο Θεός επίσης, έδωσε στον όσιο Λάζαρο και το χάρισμα να θαυματουργεί. Έτσι, αυστηρά και ασκητικά αφού έζησε τη ζωή του, πέθανε με αγιότητα σε βαθιά γεράματα (1054).
 

Απολυτίκιον. Ήχος πλ. δ’.
Ταις επαγρύπνοις προσευχαίς, εν οχετοίς δακρύων τον στύλον κατέβρεχες, και τοις εκ βάθων στεναγμοίς, εις εκατόν τούς πόνους εκαρποφόρησας, και γέγονας ποιμήν, τοις προσιούσι νέμων συγχώρησιν, Όσιε Πατήρ ημών Λάζαρε, πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον. Ήχος πλ. δ’. Τη υπερμάχω.
Τους υπέρ φύσιν σου Σοφέ πόνους και σκάμματα, αυτοί οι Άγγελοι ιδόντες κατεπλάγησαν, δι' ων είληφας θεόθεν και τους στεφάνους, Αλλ’ ως έχων παρρησίαν προς τον Κύριον, εκ παντοίων ημάς σώζε περιστάσεων, ίνα κράζωμεν, Χαίροις Πάτερ Ποιμήν ημών.

---

[Ο ΟΣΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ]

 

---

Ο ΑΓΙΟΣ WILLIBRORD (Άγιος Ολλανδίας)
Λεπτομέρειες για τη ζωή αυτού του αγίου της ορθοδοξίας, μπορεί να βρει ο αναγνώστης στο βιβλίο "Οι Άγιοι των Βρεττανικών Νήσων", του Χριστόφορου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Αθήναι 1985.